Αρίθμηση καλωδίων. Γιατί το «μέγιστο συν ένα» είναι λάθος κανόνας

Κάθε ομάδα datacenter συμφωνεί ότι τα καλώδια πρέπει να είναι αριθμημένα. Πολύ λιγότερες συμφωνούν για το από πού έρχονται οι αριθμοί, και εκεί είναι που η σήμανση καλωδίων διαλύεται αθόρυβα. Η συνηθισμένη μέθοδος είναι να κοιτάξεις το μεγαλύτερο cable ID στο DCIM και να προσθέσεις ένα. Μοιάζει ασφαλές. Δεν είναι. Αυτό το άρθρο εξηγεί γιατί, και πώς τρέχετε cable IDs ώστε ένας αριθμός να σημαίνει πάντα ακριβώς ένα καλώδιο, οριστικά.

Σε τι χρησιμεύει ένα cable ID

Ένα cable ID είναι μια υπόσχεση: αυτός ο αριθμός αναφέρεται σε αυτό το καλώδιο και σε τίποτα άλλο. Η υπόσχεση επιτρέπει σε έναν μηχανικό που στέκεται μπροστά σε ένα rack να αντιστοιχίσει ένα φυσικό καλώδιο με μια εγγραφή σε δευτερόλεπτα, να επιβεβαιώσει και τα δύο άκρα, και να ενεργήσει χωρίς να ιχνηλατήσει τίποτα με το χέρι. Επιτρέπει επίσης σε παλιά tickets, εγγραφές αλλαγών, φωτογραφίες και σχέδια να συνεχίζουν να σημαίνουν κάτι χρόνια αργότερα.

Η υπόσχεση σπάει τη στιγμή που ένας αριθμός εμφανίζεται σε δύο καλώδια. Από εκεί και πέρα, κάθε αναφορά σε αυτόν τον αριθμό είναι διφορούμενη, και μια διφορούμενη ετικέτα καλωδίου είναι ο τρόπος με τον οποίο τραβιέται το λάθος καλώδιο.

Γιατί αποτυγχάνει το «μέγιστο συν ένα»

Ο κανόνας του μεγίστου συν ένα υποθέτει ότι η τρέχουσα λίστα links του DCIM είναι η πλήρης ιστορία κάθε αριθμού που χρησιμοποιήθηκε ποτέ. Σχεδόν ποτέ δεν είναι.

• Διαγραμμένα links. Όταν ένα καλώδιο αφαιρείται, το link του διαγράφεται από το DCIM. Αν τύχαινε να φέρει τον μεγαλύτερο αριθμό, ο επόμενος μηχανικός επαναχρησιμοποιεί αυτόν τον αριθμό, ενώ η παλιά ετικέτα μπορεί να βρίσκεται ακόμα σε ένα καλώδιο σε ένα συρτάρι, σε μια φωτογραφία ή σε ένα περσινό ticket.
• Τυπωμένα αλλά όχι ακόμα καταγεγραμμένα. Οι ετικέτες συχνά τυπώνονται πριν τη δουλειά, και το DCIM ενημερώνεται μετά. Ανάμεσα στα δύο, οι αριθμοί υπάρχουν σε ταινία αλλά όχι στη βάση δεδομένων, και κάποιος άλλος μπορεί να τους πάρει.
• Δύο άτομα ταυτόχρονα. Δύο μηχανικοί που σχεδιάζουν δύο εργασίες το ίδιο απόγευμα διαβάζουν και οι δύο τον ίδιο μεγαλύτερο αριθμό και προσθέτουν και οι δύο ένα.
• Πεδία ελεύθερου κειμένου. Στα περισσότερα εργαλεία DCIM το πεδίο του καλωδίου είναι ελεύθερο κείμενο. Τίποτα στη βάση δεδομένων δεν εμποδίζει την ίδια τιμή να καταλήξει σε δύο links, άρα η μοναδικότητα πρέπει να προέλθει από τη διαδικασία.

Καθένα από αυτά είναι σπάνιο από μόνο του. Σε βάθος ετών και χιλιάδων καλωδίων, είναι βέβαια.

Ο κανόνας που δουλεύει: μονότονα, με κράτηση, ποτέ επαναχρησιμοποίηση

Αντιμετωπίστε τα cable IDs όπως τους αριθμούς τιμολογίων. Έρχονται από έναν allocator, μόνο ανεβαίνουν, και ένας αριθμός που εκδόθηκε δεν εκδίδεται ποτέ ξανά.

Μετρήστε ό,τι υπήρξε ποτέ. Η ιδέα του allocator για τον «μεγαλύτερο αριθμό» πρέπει να περιλαμβάνει τα ζωντανά links στο DCIM, τα links στο ιστορικό αλλαγών του DCIM που έκτοτε διαγράφηκαν, κάθε εργασία εκτύπωσης ετικετών που έχει καταγραφεί, και τις κρατήσεις του ίδιου του allocator. Ο επόμενος αριθμός είναι ένα πάνω από τον μεγαλύτερο όλων αυτών.

Κάντε κράτηση πριν τυπώσετε. Κανείς δεν γράφει ετικέτα ή link μέχρι να έχει κρατήσει ένα μπλοκ αριθμών για ονομαστικό σκοπό («στήσιμο rack, δεύτερη σειρά, καλωδίωση δεδομένων»). Η κράτηση καταγράφεται με το ποιος τη ζήτησε και γιατί.

Ακυρώστε, μην επιστρέφετε ποτέ. Αν ένας κρατημένος αριθμός δεν χρησιμοποιηθεί, σημειώστε τον ως άκυρο. Παραμένει καμένος. Τα κενά στην ακολουθία είναι ακίνδυνα. Η επαναχρησιμοποίηση δεν είναι.

Fail closed. Ο allocator ξαναδιαβάζει το DCIM σε κάθε κράτηση. Αν δεν μπορεί, δεν εκδίδει τίποτα. Ένα ελαφρώς πιο αργό απόγευμα είναι πολύ καλύτερο αποτέλεσμα από ένα διπλότυπο.

Ένα ελάχιστο καθολικό είναι ένας μόνο πίνακας όπου το cable ID είναι το primary key, ώστε η ίδια η βάση δεδομένων να αρνείται μια δεύτερη χρήση:

CREATE TABLE cable_id (
  cid        INTEGER PRIMARY KEY,
  status     TEXT NOT NULL CHECK (status IN ('RESERVED','IN_USE','VOID')),
  purpose    TEXT NOT NULL,
  reserved_by TEXT NOT NULL,
  reserved_at TEXT NOT NULL
);

Κρατήστε το DCIM τίμιο

Ο allocator είναι το μισό σύστημα. Το άλλο μισό είναι ο έλεγχος του τι καταλήγει πραγματικά στο DCIM.

Αρνηθείτε τις μη κρατημένες εγγραφές. Όποιο εργαλείο γράφει cable IDs στο DCIM πρέπει να ελέγχει πρώτα ότι ο αριθμός είναι κρατημένος, και να αρνείται αν δεν είναι, ή αν ο allocator δεν μπορεί να προσπελαστεί.

Παρακολουθήστε το drift. Τρέξτε έναν περιοδικό έλεγχο που διαβάζει κάθε link και σηκώνει ειδοποίηση σε τρεις συνθήκες: έναν αριθμό σε δύο ή περισσότερα links, έναν αριθμό πάνω από το ανώτατο όριο του allocator που δεν κρατήθηκε ποτέ, και έναν ακυρωμένο αριθμό σε χρήση. Σε σχήμα τύπου RackTables, ο έλεγχος διπλοτύπων είναι ένα query:

SELECT cable, COUNT(*) AS links
FROM Link
WHERE cable IS NOT NULL AND cable <> ''
GROUP BY cable
HAVING COUNT(*) > 1;

Τρέξτε το κάθε λίγα λεπτά, στείλτε κάθε αποτέλεσμα σε έναν άνθρωπο, και αντιμετωπίστε κάθε ειδοποίηση ως εύρημα που πρέπει να κυνηγηθεί, όχι ως θόρυβο.

Αποθηκεύστε τον γυμνό αριθμό. Αποφασίστε μία μορφή για την αποθηκευμένη τιμή, όπως γυμνά ψηφία, και μείνετε σε αυτήν. Αν κάποια links λένε CID1234 και άλλα 1234, ένας έλεγχος μοναδικότητας στο κείμενο θα χάσει το ζεύγος. Όταν εισάγετε έναν τέτοιο κανόνα σε μια υπάρχουσα εγκατάσταση, κάντε τον allocator και τους ελέγχους να διαβάζουν και τις δύο μορφές ώστε οι ιστορικές τιμές να εξακολουθούν να μετράνε.

Ετικέτες που απαντούν στην επόμενη ερώτηση

Μια ετικέτα που λέει μόνο «1234» λέει σε έναν μηχανικό ποια εγγραφή να ανοίξει. Μια ετικέτα που λέει επίσης πού πάει το άλλο άκρο συχνά γλιτώνει το άνοιγμά της εντελώς. Τυπώνουμε μια διάταξη δύο σειρών σε πλαστικοποιημένη ταινία τυλιγμένη σαν σημαιάκι:

1234 RK-A SRV7 NIC1
RK-A SW1 Eth1/9 [2M]

Η πάνω σειρά είναι το cable ID με το rack, τη συσκευή και τη θύρα αυτού του άκρου. Η κάτω σειρά είναι το rack, η συσκευή και η θύρα του άλλου άκρου, και το μήκος του καλωδίου. Η ίδια ετικέτα πηγαίνει και στα δύο άκρα, και το τύλιγμα σε σημαιάκι σημαίνει ότι διαβάζεται από οποιαδήποτε πλευρά του καλωδίου.

Δύο πρακτικά σημεία από πολλές εκτυπώσεις: τυπώστε τις ετικέτες ενός καλωδίου ανά εργασία εκτύπωσης με σύντομη παύση ανάμεσα στις εργασίες, γιατί οι μεγάλες παρτίδες μπορούν να υπερχειλίσουν το buffer ενός εκτυπωτή ετικετών και να βγάλουν κενή ταινία. Και αποθηκεύστε κάθε εργασία εκτύπωσης ως script μαζί με το έργο, γιατί αυτά τα scripts είναι μέρος της καταγραφής του ποιοι αριθμοί υπάρχουν.

Χτίστε πρώτα στο χαρτί

Η ισχυρότερη συνήθεια είναι να κρατάτε τα IDs, να γράφετε τα links στο DCIM ως σχέδιο και να τυπώνετε το πλήρες σετ ετικετών πριν φτάσει το hardware. Το βράδυ της εργασίας, οι μηχανικοί καλωδιώνουν με βάση ετικέτες που ήδη υπάρχουν και μια καταγραφή που ήδη ταιριάζει. Η επαλήθευση μετά γίνεται σύγκριση, όχι ανασύνθεση.

Μια λίστα ελέγχου για τη δική σας εγκατάσταση

• Από πού έρχονται τα cable IDs σας; Αν η απάντηση είναι «το μέγιστο συν ένα», τι γίνεται με τα διαγραμμένα links;
• Εμποδίζει κάτι την αποθήκευση του ίδιου αριθμού σε δύο links;
• Πότε ψάξατε τελευταία φορά το DCIM σας για διπλότυπα cable IDs;
• Λένε οι ετικέτες σας σε έναν μηχανικό πού πάει το άλλο άκρο;
• Φυλάσσονται κάπου οι εργασίες εκτύπωσης ετικετών σας;

Η αρίθμηση καλωδίων δεν είναι εντυπωσιακή. Σωστά εφαρμοσμένη, είναι ένας από τους φθηνότερους τρόπους να κρατήσετε τα χέρια μακριά από το λάθος καλώδιο.

Αν θέλετε βοήθεια για να βάλετε τάξη στις καταγραφές καλωδίωσης, οι μηχανικοί μας θα χαρούν να μοιραστούν τη μέθοδο. Μιλήστε με έναν μηχανικό

Related

Σχετικά: Ένα μοναδικό ID σε κάθε καλώδιο, ποτέ επαναχρησιμοποιημένο · DCIM: κάθε αντικείμενο, θύρα, καλώδιο και διεύθυνση καταγεγραμμένα